restaurant Kelderman (Aalst) – 1 * Michelin

Een bezoek aan waarschijnlijk het beste visrestaurant van het land is een unieke belevenis. Zoals het een michelinrestaurant betaamt, begint alles al meteen na het indrukken van de deurbel. We worden hartelijk begroet door maître en eigenaar Peter Van den Driesschen, waarvan het theatrale zo spontaan is dat je meteen mee bent in het verhaal van wat een zorgeloze avond zal worden.

Op alles is gelet, alles is voorbereid. Zo wordt ons bij het naar de tafel leiden langs de neus weg gevraagd of we onze ’tafel van vorige keer’ verkiezen of eens op een andere plek willen zitten. Het detail toont dat de maître zijn vak perfect beheerst en met passie uitvoert.

En net zoals Peter oog heeft voor elk detail, zo ook de chef Peter Asschaert. Van bij het inzetten van de hapjes voel je aan elke vezel dat hier niets aan het toeval wordt overgelaten. Smaken contrasteren, harmoniëren en zijn altijd perfect in balans. Het zal de rode draad doorheen het menu worden.

Na de hapjes wordt het menu voorgesteld. Bij ons bezoek (januari 2026) zag dit er zo uit:

HAMACHI
Koolrabi- Appel – Dashi

ZEEWOLF
Sneeuwkrab – Bospaddenstoelen – Schaaldierenjus

SINT-JACOBS GEROOSTERD
Groene kool – Vergeten groenten

TARBOT
Witloof – Rode ui – Butternut – Dijonnaise

NOUGAT GLACÉ
Peer – Engelse room

Eventueel kan dit aangevuld worden met de ‘signature dish’, geserveerd net voor het hoofdgerecht: een warme oester op een bedje van polderpuree, afgewerkt met een witte wijnsaus en een royale portie kaviaar (zie foto). Een absolute aanrader, net zoals een selectie van de kaaskar (zie foto) en de dessertkar, die zelfs Michelin een speciale vermelding waard achten. De meerprijs is het meer dan waard.

De selectie van ‘passende’ wijnen (en niet: ‘aangepaste, sorry: ik kan het me niet laten, want er werd uiteraard niets aangepast aan de wijnen) zijn voorzichtig klassiek te noemen. Een champagne bij de signature dish is een evidentie, de witte wijnen bij de voorgerechten zitten soms net wat te hoog in zuren (maar gelukkig niet zo hoog dat ze de gerechten ‘storen’), en de rode wijn bij het hoofdgerecht zou ik persoonlijk liever wat minder klassiek zien dan de wat ‘vermoeiende’ Bordeaux.

Uiteraard is dit muggenziften maar dat moet wel als iemand zich zou afvragen waarom dit ‘beste visrestaurant van het land’ op één (oververdiende) michelinster blijft steken. Volgens mij ligt dat aan het wat klassieke en zelfs ‘brave’ karakter van de gerechten en vooral de wijnen. Iets meer durf en schwung in de wijncombinaties, ingrediëntenkeuzes en kooktechnieken, en die tweede ster zou zomaar wel eens een feit kunnen zijn.

Al mag dat niemand weerhouden om nu al te gaan genieten van al dat lekkers. Smakelijk!