De afgelopen weken was de aanstelling aan de UGent van de zelfverklaarde rassenwetenschapper, of nog beter (zoals hij zichzelf noemt) ‘rassenrealist’, Nathan Cofnas groot nieuws. En niet alleen ‘groot’, maar vooral en ook: heftig. Zo heftig zelfs dat al wie zich een klein beetje intellectueel voelt, academisch werd uitgedaagd, de barricades beklom om daar ter plekke liters inkt te verspillen als was het middeleeuws pek dat men over de muren van het fort richting de ‘andere’ hemelbestormers goot. Meer nog dan inkt werd er door de voor-, maar vooral, het moet gezegd zijn, de tegenstanders van deze aanstelling een hoop zinledig geweeklaag en geschreeuw de wereld ingestuurd.
Degenen die zich op dit moment bij de neus genomen voelen en denken dat ze in een typisch clickbaitverhaal zijn terecht gekomen omdat ze zich afvragen wat hun voetbalheld met het wielrennen te maken heeft, vraag ik om nog even geduld uit te oefenen. Naast of boven dit artikel kan u nagaan binnen hoeveel minuten ik mijn punt zal gemaakt hebben.
Terug naar Cofnas dus. Deze man krijgt het mijns inziens spijtig genoeg helemaal niet hard te verduren. Alle begrip voor wie niet akkoord is met mijn standpunt, maar persoonlijk verwacht ik van de verzamelde academische wereld wel wat meer dan een ludieke actie waarbij ze de deontologische code letterlijk voor de voeten van de raad van bestuur werpen om dan ginnegappend tegen de verzamelde pers te kunnen stamelen dat hun hoogste orgaan het fatsoen van de UGent ‘met de voeten treedt’ (haha, hebt ge hem?). Om dan, terug naar de orde van de dag, met zijn allen de almachtige toverstok van de censuur boven te halen en merlijngewijs te hopen dat een probleem niet bestaat als je het niet ziet. Als dit alles is waar Cofnas zich tegen hoeft te verdedigen dan hoeft hij mijns inziens niet veel te vrezen.
Maar eerlijk is eerlijk: op heel veel degelijke academische steun hoeft hij ook al niet te rekenen. Zelfs de tandem (jaja, we blijven in het wielermilieu) Boudry-De Ceulaer, die de laatste jaren, van zodra ze enkele jaren terug bij een gezamenlijke eurekamoment tot de conclusie gekomen waren dat er ook bij links idioten zitten, van ‘pseudo-intellectuele tegendraadsheid’ zowaar hun commercieel handelsmerk hebben gemaakt, kwamen in hun standpunten niet verder dan een aanklacht tegen de ‘woke-censuur’ of, minder bijtijds maar in hun ogen even relevant, een verdediging van de ‘vrijheid van meningsuiting’. Wordt de tandem nog aangevuld tot een tripartite met Wouter Duyck als academisch schaamlapje, dan nog komt dit triumviraat niet veel verder dan gewapper met mistige grafieken en statistieken uit al even onduidelijke en soms zelfs onbestaande ‘wetenschappelijke’ publicaties.
Zelf ga ik op dit gezever niet inhoudelijk in. Uiteindelijk komen ze langs beide kanten niet verder dan het debat over het al dan niet censureren van de man. Op zich valt daar vanuit ons deontologisch buikgevoel misschien wel wat voor te zeggen, alhoewel ik principieel censuur als het laatste en meest ultieme redmiddel beschouw, ongeacht de omstandigheden of de theorie, en kan alleen het vermijden van geweld censuur ten volle rechtvaardigen (al is zelfs dat laatste ook een persoonlijke mening onderhevig aan nuance afhankelijk van gegeven omstandigheden).
Exit censuur dus (in deze). En dan rest alleen nog de vraag waarom er niemand de moeite eens doet om die man inhoudelijk van antwoord te dienen? De vraag die ik me vooral stel: waarom is iedereen zo bang van die man? Tegenstanders willen de man censureren uit schrik dat zijn denkbeelden overal ingang zouden vinden. Oh jee, denk ik dan, haal dan maar gauw dezelfde toverstok boven voor de ‘flat earthers’, of is het misschien niet gevaarlijk genoeg dat we allemaal van deze aarde zouden vallen als ze gelijk zouden hebben? Anderzijds hebben voorstanders of het triumviraat dat het voor hem opneemt, schrik dat onze heilige vrijheid van meningsuiting er zal bij inboeten en dat, godbetert, wijzelf ooit wel eens slachtoffer zouden kunnen worden van onze eigen censuur, als een Robespierre die zelf slachtoffer wordt van de revolutionaire guillotine. Niet doen dus. En bij deze dus bedankt aan de NV ‘Controverse‘ aka Boudry-Duyck-De Ceulaer om ons hiervoor te waarschuwen en te behoeden. Not.
Wielerfanaten mogen nu op het puntje van hun stoel beginnen zitten. De clickbait betaalt bijna uit. De meet is in zicht.
Heeft er zich al eens iemand afgevraagd waarom vandaag, de dag van de Ronde van Vlaanderen, er zo goed als zeker geen Ali of Mohammed als winnaar uit de bus zal komen? Gemakkelijk, zal u misschien antwoorden, omdat er ook niemand met die naam deelneemt aan Vlaanderens mooiste. Oké, maar mijn stelling is dat dit hoogstwaarschijnlijk ook volgend jaar niet zal gebeuren en zeer waarschijnlijk ook niet de komende vijf à tien jaar (over meer jaren durf ik me niet uit te spreken, daar zal mijn punt straks mee te maken hebben). Er zal hoogstwaarschijnlijk ook geen zwarte man of vrouw winnen. Neen, de winnaar zal blank zijn met een mooie, autochtone, en volgens veel wielerfanaten hopelijk zelfs Vlaemsche achternaam. Je hoeft geen wielerkenner te zijn om hier op te wedden en de inzet te winnen.
Laten we Cofnas hier even op los (of in dit probleem duycken). Die man, als hij echt vasthoudt aan zijn eigen principes, dan moet hij wel vast en zeker een theorie hebben als zouden zwarten of allochtonen minder genetisch geschikt zijn voor het wielrennen. En ja, enkel het wielrennen. Want, zo blijkt uit gegevens die iedereen kan nagaan, in andere sportdisciplines scoren die zwarten en allochtonen dan wel heel hoog. Basket (letterlijk), voetbal, atletiek, om er maar een paar te noemen. Cofnas, Duyck en misschien zelf De Ceulaer en Boudry zouden schoorvoetend moeten toegeven dat zwarte of allochtone genen geen pedalen kunnen verdragen. En niet alleen wielerpedalen. Ook de F1-pedalen zijn verhip een compleet blanke aangelegenheid. Ook in die bolides zijn geen Lukaku’s, Doku’s of Mohammed Ali’s te bespeuren.
Wacht, we hebben nog wel wat sportdisciplines waar allochtone voeten het probleem blijken te zijn. Skiën of schansspringen bijvoorbeeld. Ook daar in de verste verte geen Youssef of Fatima te bespeuren. Want inderdaad, laten we de vrouwen niet vergeten. Het beeld trekt zich wars door alle genderverschillen door. Met gender heeft het niets te maken. Enkel met ras. Basket, voetbal, atletiek zijn de allochtonensporten bij uitstek. Van zodra er latten of pedalen aan te pas komen, blokkeren de genen en nemen de sportieve prestaties van die ‘andere genen’ een duyck.
Komaan Cofnas, denk! Aan wat zou dat kunnen liggen? Allee Boudry, De Ceulaer, Duyck… denk mee! In naam van uw eigen vrijheid! Denk.
Het antwoord is vrij simpel. Alweer. It’s the economy, stupid!
Wie heeft het geld om een glimmende carbonfiets te kopen voor zijn kind? Liefst op maat. En liefst ook nog een mooie reservefiets ernaast (gekocht bij ‘de tweede aan halve prijs’) zodat die tijdens een koers meteen opnieuw mee kan met het peloton. Wie kan met zijn kind meermaals per jaar op wintersportvakantie, met alles erop en eraan? Wie gaat regelmatig eens naar de karting aan € 50 per halfuur om zijn kind de smaak van snelle bolides te laten proeven, zodat die al van jongsaf aan ten volle zijn F1-talent kan ontplooien?
En wat kost een bal? Vijf euro in de Action? De basketbal misschien iets meer. En wat heb je daarvoor nodig? Het mistroostig pleintje achter de deur en wat kameraden. Hoeveel kost het om te gaan lopen? De prijs van de schoenen? Zelfs niet.
En ja, toegegeven er zijn ook ‘goedkope’ ‘sporten’ waar je nauwelijks allochtonen ziet. Vooraleer de critici hun pijlen beginnen afschieten, zal ik het zelf maar zeggen: darts bijvoorbeeld. Dus het is niet alleen de economie. Het is ook het sociale, of wat ik met een samenvattende term zou willen aanduiden als de sociale economie. We zien immers dat in die gezellige cafés het sociale milieu vooralsnog erg gesloten blijft en beperkt tot de eigen sociale kring, zowel in het theehuis als in de bruine kroeg. Het zal duren tot de dartsborden en de goedkope pijltjes hun weg gevonden hebben van de bruine kroeg naar het theehuis vooraleer er op het WK in de Oktoberhallen van Wieze een Ali in de bulls eye smijt.
Tot dan zou ik aan Cofnas willen meegeven: onderzoek eerst waarom uw genenpoel de sportieve prestaties uit al mijn bovenstaande voorbeelden niet kan verklaren, alvorens u te richten op iets wat u duidelijk niet gegeven is. Intelligentie.
En aan alle anderen in dit debat: neen, censuur is inderdaad geen goed idee. Maar niet omwille van de reden waar u aan denkt. Als u al denkt. Ik mag het hopen…
Sapere aude!